នៅភូមិលេខ ១៦ ឃុំ Khánh Lâm រូបភាពនារីរាងតូចម្នាក់ម្នាក់ ដែលមួយថ្ងៃៗតែងរវាល់ជាមួយកិច្ចការងាររកស៊ី ក៏បានក្លាយជាទម្លាប់ដែលធ្លាប់បានឃើញជាប្រចាំរបស់បងប្អូនប្រជាជនក្នុងតំបន់។ នោះគឺបងស្រី Nguyễn Thị Cầm ជានាីម្នាក់ប្រកបដោយភាពមោះមុត និងការតាំងចិត្តធ្វើឱ្យអ្នករាល់គ្នានរណាក៏រំជួលចិត្ត និងកោតសរសើរផងដែរ។
ទោះបីជាដៃទាំងគូរបានចំណុះឱ្យជើងក៏ដោយក៏បងស្រី Nguyễn Thị Cầm មិនព្រមចុះចាញ់នឹងវាសនាខ្លួន សម្រាប់បងស្រី តូបលក់ដូរកំប៊ិចកំប៉ុកខាងមុខផ្ទះគឺជារបររកស៊ីរបស់ខ្លួន។
កាលពីពីរឆ្នាំមុន សោកនាដកម្មបានកើតឡើង នៅពេលដែលបងស្រី Cầm បានរកឃើញថាខ្លួនកើតមានជំងឺដុំសាច់នៅបាទជើង។ ដើម្បីរក្សាជីវិត បងស្រីត្រូវបានបង្ខំឱ្យកាត់ជើងរបស់ខ្លួនតាមការណែនាំរបស់គ្រូពេទ្យ ដើម្បីការពារកុំឱ្យជំងឺនេះរីករាលដាលបន្ថែមទៀត។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ជើងរបស់បងក៏មិនអាចដើរបានដូចមុនទៀតដែរ។ រាល់មួយជំហានៗដែលបងបានដើរឥឡូវនេះ តម្រូវឱ្យដៃទ្រទ្រង់ខ្លួនទៅវិញ ដោយដើរទៅមុខបន្តិចម្តងៗនៅលើផ្ទៃដី។
ទោះបីជាមានការឈឺចាប់ខាងរាងកាយយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលធ្វើឱ្យបងស្រីព្រួយបារម្ភបំផុតគឺអនាគតរបស់ខ្លួន៖ គ្មានដីផលិត ចិញ្ចឹមកូនតូចៗ និងអនាគតមិនប្រាកដប្រជា។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បងស្រីក៏មិនព្រមចុះចាញ់នឹងវាសនានោះដែរ។
អាស្រ័យការឧបត្ថម្ភរបស់រដ្ឋអំណាចភូមិភាគ បងស្រីទទួលបានការការឧបត្ថម្ភផ្ទះដ៏តូចមួយខ្នងសម្រាប់បាំងភ្លៀងបាំងថ្ងៃ ហើយផ្ទះនេះដែរក៏ជាទីជម្រកសម្រាប់បងចាប់ផ្តើមស្វែងរកអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់ខ្លួន។ មានផ្ទះសមរម្យ បងស្រីក៏មានទំនុកចិត្តដើម្បីក្រោកឈរឡើងសម្រាប់អនាគតខ្លួនឯងផងដែរ។
ដោយសារមិនអាចធ្វើការជាកម្មករស៊ីឈ្នួលដូចមុនទៀតបាន បងស្រីបានបង្កើតវិធីមួយដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិតនៅក្នុងស្រុក។ បងស្រីបានសម្រេចចិត្តប្រើជ្រុងតូចមួយនៅមុខផ្ទះរបស់ខ្លួនដើម្បីសង់តូបលក់ដូរកំប៊ិចកំប៉ុកមួយ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ បងបានរៀបចំមីកញ្ចប់ ដបទឹក នំ និងគ្រាប់ស្ករ។ល។ រួចហើយអត់ធ្មត់ទន្ទឹងរង់ចាំភ្ញៀវមកទិញ។ ទោះបីជាការលក់ដូរមានទំហំតូច ហើយប្រាក់ចំណូលមិនច្រើនក៏ដោយ ក៏វាមានភាពនឹងនរប្រសើរផងដែរ ដោយផ្តល់ប្រាក់ជាប្រចាំសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ និងចិញ្ចឹមកូន។
បងស្រីថែមទាំងត្រូវបានរដ្ឋជំនួយឧបត្ថម្ភជ្រូកពូជសម្រាប់ចិញ្ចឹមទៀតផង។ ជាមួយការខិតខំព្យាយាមរបស់ខ្លួន បងស្រីបានថែទាំហ្វូងជ្រូកដែលផ្តើមពីបណ្តាជ្រូចពូជដំបូង រួចទុកពូជសម្រាប់ចិញ្ចឹមបន្តផងនោះក៏បានជួយឱ្យបងស្រីសន្សំបានដើមទុនមួយចំនួនផងដែរ។ សម្រាប់ទឹកប្រាក់ដែលសន្សំបានទាំងនេះ បងស្រីបានវិនិយោគលក់ដូរដើម្បីបង្កើតអាជីពសម្រាប់ការចិញ្ចឹមជីវភាពគ្រួសាររបស់ខ្លួន។
លោក Trần Văn Sỹ លេខាសាខាបក្ស និងជាប្រធានភូមិលេខ ១៦ បានចែករំលែកថា៖ “ឃើញបងស្រី Cầm ត្រូវប្រើដៃដើម្បីលក់ឥវ៉ាន់ឱ្យភ្ញៀវគឺអ្នកណាក៏មានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរ្យគាត់ណាស់ដែរ។ ប៉ុន្តែប្រការដែលគួរឱ្យកោតសរសើរនោះគឺថា គាត់មិនដែលត្អូញត្អែរទេ តែងតែខិតខំដើម្បីឈានឡើងដោយកម្លាំងខ្លួនឯងជានិច្ច”។
ផ្ទះដ៏តូចមួយដែលទទួលបានការឧបត្ថម្ភសាងសង់មិនត្រឹមសម្រាប់ជ្រក់ភ្លៀង បាំងកំដៅថ្ងៃប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាទីបង្អែងជួយឱ្យបងស្រីសរសេរឡើងវិញនូវជោគវាសនារបស់ខ្លួនទៀតផង។
លោក Đinh Cộng Hoà អនុប្រធានការិយាល័យវប្បធម៌-សង្គមកិច្ច ឃុំ Khánh Lâm បានមានប្រសាសន៍ថា៖ “បងស្រី Cầm ជាគំរូមួយដ៏ល្អនៃឆន្ទៈក្នុងការជំនះលំបាក។ មិនត្រឹមតែសន្សឹមៗបានរួចចាកក្រប៉ុណ្ណោះទេ គាត់ថែមទាំងមានគំនិតដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគឺចង់លះបង់ការឧបត្ថម្ភរបស់ខ្លួនសម្រាប់ឱ្យទៅអ្នកដែលមានជីវភាពក្រីក្រជាង”។
ទោះបីជាជីវភាពនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់មានស្ថិរភាពជាមធ្យម ហើយប្រាក់ចំណូលមិនទាន់ខ្ពស់ក៏ដោយ ក៏បងស្រីតែងមានបំណងដាក់ពាក្យស្នើសុំឱ្យដកចេញពីបញ្ជីក្រផងដែរ។ សម្រាប់បងស្រី នៅមានយ៉ាងច្រើនករណីក្រលំបាកដែលកំពុងត្រូវការជួមនួយ។ ការគិតយ៉ាងសាមញ្ញធម្មតា តែបង្កប់ដោយទឹកចិត្តមនុស្សធម៌ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនអាចនិយាយបានដោយការកោតសរសើរលើបងស្រី។
ក្នុងជីវិតដែលពោរពេញដោយការលំបាក រូបភាពរបស់នារីពិការម្នាក់នេះដែលតែខិតខំលក់ដូរដោយទ្រង់ទ្រាយដ៏តូចមួយបានក្លាយជានិម្មិតរូបដ៏ល្អសម្រាប់ឆន្ទៈក្នុងការខិតខំឈានឡើងដោយកម្លាំងខ្លួនឯង។ បងស្រីមិនត្រឹមតែយកឈ្នះលើការឈឺចាប់ខាងរាងកាយប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានយកឈ្នះលើភាពលំបាកនៃវាសនាខ្លួនដោយឆន្ទៈ និងការឱ្យតម្លៃលើខ្លួនឯងផងដែរ។
ដំណើរជីវិតរបស់បងស្រី Nguyễn Thị Cầm បានប៉ះបេះដូងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ជាមួយនឹងភាពធន់ដ៏រឹងមាំសម្រាប់អ្នកអត់វាសនា។ ទោះបីជាជីវិតមានភាពលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏បងស្រីមិនដែលបោះបង់ចោលឡើយ ដោយសរសេរវាសនារបស់ខ្លួនឡើងវិញដោយការតាំងចិត្តយ៉ាងមោះមុតជាមួយនឹងជំហានយឺតៗ ប៉ុន្តែរឹងមាំ មិនព្រមបញ្ឈប់ បើទោះបីជាត្រូវចាប់ផ្តើមពីដៃទាំងទ្វេក៏ដោយ៕
Nguyễn Đào - Chí Thức
