តាំងពីបានត្រាស់ដឹងជាសព្វញ្ញូពុទ្ធ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសផ្លូវបិណ្ឌបាត្រជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចខ្វះបានក្នុងរបៀបរស់នៅជាបព្វជិត។ អស់រយៈពេល ៤៥ វស្សាក្នុងការផ្សព្វផ្សាយព្រះធម៌ និងសង្គ្រោះសត្វលោក ព្រះអង្គមិនដែលសម្រាកមួយថ្ងៃឡើយ ដោយខិតខំនិមន្តបិណ្ឌបាត្ររហូតដល់ថ្ងៃបរិនិព្វាន។ រូបភាពនៃបាត្រដ៏សាមញ្ញនៅក្នុងព្រះហស្ត បានក្លាយជានិមិត្តរូបដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីជីវិតដ៏បរិសុទ្ធ និងស្មារតីបម្រើដោយមិននឿយហត់របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។
ពុទ្ធបរិស័ទតែងតែគោរព ដោយសេចក្តីជ្រះថ្លាក្នុងការប្រគេនចង្ហាន់ ដូចជាឱកាសដ៏មានតម្លៃដើម្បីសាបព្រួសកុសលកម្មនៅគេហដ្ឋាន។
អត្ថន័យនៃការបិណ្ឌបាត្រ មិនបង្អង់ត្រឹមការចិញ្ចឹមរាងកាយដោយអាហារដែលគេប្រគេនប៉ុណ្ណោះទេ។ នោះគឺជាវិធីសាស្ត្រក្នុងការនាំយកព្រះធម៌ទៅដល់គ្រប់គេហដ្ឋាន ដើម្បីលុបបំបាត់គម្លាតរវាងអ្នកបួស និងពុទ្ធបរិស័ទ។ ចំពោះពុទ្ធបរិស័ទ ចង្ហាន់ដែលប្រគេនដាក់ក្នុងបាត្រ គឺជាឱកាសដ៏មានតម្លៃដើម្បីសាបព្រួសកុសលកម្មនៅឯគេហដ្ឋានផ្ទាល់។ តាមរយៈសកម្មភាពដ៏សាមញ្ញនោះ ដួងចិត្តរបស់ពុទ្ធបរិស័ទបានបំពោរបំពូនដោយក្តីមេត្តា និងជំនឿដ៏បរិសុទ្ធ។
អត្ថន័យនៃការបិណ្ឌបាត្រមិនមែនគ្រាន់តែជាការចិញ្ចឹមរាងកាយដោយអាហារប្រគេនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាវិធីសាស្ត្រនាំយកព្រះធម៌ទៅដល់គ្រប់ភូមិស្រុក។
ជាងនេះទៅទៀត ការបិណ្ឌបាត្រគឺជាជានិមិត្តរូបដ៏រស់រវើកបំផុតនៃការតម្រង់ឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីល្អ។ ជំហាននិមន្តរបស់ព្រះសង្ឃអាចទៅដល់តំបន់ដាច់ស្រយាលបំផុតនៃភូមិភាគ ដោយនាំមកនូវពន្លឺនៃសេចក្តីមេត្តាទៅកាន់គ្រប់ដងផ្លូវ។ ការនិមន្តរបស់ព្រះសង្ឃក្នុងស្បង់ចីវរពណ៌លឿង ជាមួយនឹងកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ បានក្លាយជាការសម្តែងធម៌ដ៏ពិតប្រាកដ ដែលរំលឹកដល់សត្វលោកអំពីការលះបង់ ការបន្ទាបខ្លួន និងរបៀបរស់នៅដោយសីលធម៌ និងសាមញ្ញ។
រាល់ជំហាននីមួយៗដែលព្រះសង្ឃត្រង់និមន្តបិណ្ឌបាត្រ បាននាំមកនូវពន្លឺនៃក្តីមេត្តាទៅដល់ប្រជាពុទ្ធបរិស័ទគ្រប់រូប។
ការរក្សាប្រពៃណីបិណ្ឌបាត្រ មិនត្រឹមតែរក្សាពិធីសាសនាមួយប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាការថែរក្សាស្ពានមេត្រីតភ្ជាប់រវាងផ្លូវធម៌ និងផ្លូវលោក។ ដើម្បីប្រទិបនៃសេចក្តីមេត្តាតែងមានភាពកក់ក្តៅជានិច្ចលើគ្រប់ដងផ្លូវក្នុងភូមិស្រុក នាំមនុស្សជាតិឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីល្អ មានប្រយោជន៍ និងធ្វើឱ្យជីវិតកាន់តែស្រស់បំព្រង៕
Thạch Đờ Ni
