ថ្នាក់រៀនពិសេស

នៅឃុំQuách Phẩm Bắc ស្រុកĐầm Dơi មានថ្នាក់រៀនពិសេសមួយដែលត្រូវបានបើកបង្រៀននៅឆ្នាំ២០២៤។ ថ្នាក់រៀននេះមិនត្រឹមតែបង្រៀនអក្សរប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជំនួយមាមីងឱ្យមានចំណេះដឹងទៀតផង។ យោង តាមនោះដែរ ក៏មានលក្ខណៈស្តារជីវភាព ព្រមទាំងលំនឹងក្នុងការសន្ទនារាល់ថ្ងៃផងដែរ។

លោកស្រី Mai Yến Chinh អនុប្រធានគណៈកម្មាធិការប្រជាជនឃុំបានចែករំលែកថា "លើភូមិសាស្ត្រឃុំមានគ្រួសារខ្មែរចំនួន១១៦គ្រួសារ ក្នុងនោះមាន១៥គ្រួសារក្រផងដែរ។ ដំបូង បណ្តាអ្នកដែលមិនចេះអក្សរទាំងឡាយក៏ត្រូវបានលោកគ្រូអ្នកគ្រូនៃអនុវិទ្យាល័យ ក្វាច់ផឹមបាក់ មកជួយបង្ហាត់ដល់ផ្ទះ ហើយ សន្សឹមៗក៏មានអ្នករៀនច្រើនឡើង ទើបឃុំបានរៀបចំសម្រាប់មាមីងបងប្អូនមានលក្ខណៈបានរៀនសូត្រប្រមូលផ្តុំនៅសាលាទានភូមិញ៉ាគូ”។

លោកគ្រូ Lê Đặng Hiệp បង្ហាញណែនាំអស់ពីចិត្តតាំងពីតួអក្សរនីមួយៗរហូតដល់លេខបូក សង ចែកសម្រាប់សិក្ខាកាមទាំងឡាយ។

ថ្នាក់បង្រៀននេះមានសិស្សចំនួន១២រូប ដែលមានអាយុ ចាប់ពី៣៥-៥៥។ ពួកគេសុទ្ធសឹងជាអ្នកដែលមិនធ្លាប់បានរៀនអក្សរតាំងពីក្មេងមក ដោយសារតែជីវភាពជួបលំបាក គិតតែពីរកស៊ីដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ។ សព្វថ្ងៃ ទោះបីជាខ្លួនមាន វ័យជម្នះក្តី តែពួកគេនូវតែមានបំណងចង់ចេះអាន ចេះសរ សេរ។ បណ្តាសិក្ខាកាមទាំងឡាយដែលបានរៀនសុទ្ធសឹងតែ មានគោលបំណងខុសៗគ្នា មានអ្នកខ្លះចង់ចេះអាន អ្នកខ្លះចង់ចេះអក្សរដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការជួយដូរ និងសន្ទនា។ ហើយក៏មានអ្នកខ្លះទៀតសង្ឃឹមត្រឹមតែអាចសរសេរឈ្មោះរបស់ខ្លួនបានដែលមិនចាំបាច់ពឹងលើអ្នកដទៃ។ ទោះបីជាហេតុផលអ្វី ក៏ដោយ ពួកគេទាំងអស់គ្នាតែងសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ដែលខ្លួន បានរៀន និងចេះសរសេរអក្សរ។
បង Nguyễn Thanh Bình (អាយុ៤៩ឆ្នាំ) និងប្រពន្ធរបស់គាត់ ឈ្មោះ គីមហុងម៉ាយ (មានអាយុ៤៤ឆ្នាំ) នៅភូមិញ៉ាគូ អ្នកទាំងពីរសុទ្ធតែបានរៀនថ្នាក់នេះដូចគ្នា។ បងមានប្រសាសន៍៖ ខ្ញុំ ពិតជាចង់ទៅរៀនខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវធ្វើការស៊ីឈ្នួលដើម្បីជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ ដូច្នេះហើយ ពេលទំនេរទើបខ្ញុំទើបចូលថ្នាក់។ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមណាស់ដែរ តែរៀនពិបាកខ្លាំងពេក ឥឡូវខ្ញុំអាច សរសេរតួអក្សរបានខ្លះហើយ ព្រមទាំងចេះធ្វើលេខបូក ចំ ណែកលេខចែកនិងសងមិនទាន់ធ្វើបាន។ សូមថ្លែងអំណរ    គុណលោកគ្រូអ្នកគ្រូជាខ្លាំងដែលតែងអស់ពីចិត្ត ជួយបង្ហាត់បង្រៀន យើងខ្ញុំ។
ថ្នាក់រៀនទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់និងជំនួយឧបត្ថម្ភរបស់គ្រូបង្រៀននៃអនុវិទ្យាល័យ ក្វាច់ផឹមបាក់។ បណ្តាគ្រូ    បង្រៀនទាំងឡាយដែលបានឈរថ្នាក់ មិនត្រឹមផ្តល់ចំណេះដឹង ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជំរុញទឹកចិត្តក្នុងការសិក្សារៀនសូត្រ    ទៀតផង។ លោកគ្រូ លេដាំងហ៊ីប គ្រូបង្រៀនសាលាអនុវិទ្យា ល័យ ក្វាច់ផឹមបាក់ ឱ្យដឹង៖ ការបង្ហាត់បង្រៀនសម្រាប់អ្នក    មានវ័យជម្នះក៏មានការជួបពិបាក់ខ្លាំងណាស់ដែរតែគ្រូបង្រៀនគ្រប់គ្នាតែងខិតខំព្យាយាមបង្ហាតដើម្បីធ្វើយ៉ាងណាឱសិក្ខា    កាមទាំងឡាយងាយយល់ ព្រមទាំងជំរុញទឹកចិត្តឱ្យបន្តការ    រៀនសូត្រ។ ថ្នាក់រៀននេះបានប្រព្រឹត្តិឡើងនូវពេលយប់ បង្ក    លក្ខណៈងាយស្រួលសម្រាប់សិក្ខាកាមទាំងឡាយបានរៀន    បន្ទាប់ពីពលកម្មនឿយហត់។

អ្នកគ្រូ ដូហុងងឹង (ឈរ) បានចែករំលែកថា: "ដំបូង អ្នករាល់គ្នានូវមានការខ្មាស់អៀន តែពេលដែលបានខ្លួនអាចសរសេរ និងអានអក្សរលើស្លាកសញ្ញា និងផ្ញើសារតាមទូរសព្ទឱ្យកូនក្មួយបាន ពួកគេសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់។ បានឃើញភាពវិវឌ្ឍរបស់សិក្ខាកាមទាំងឡាយ យើងខ្ញុំកាន់តែមានកម្លាំងចិត្តដើម្បីខិតខំរៀនបន្តទៀត”។ម្រើនរបស់និស្សិតយើងមានកម្លាំងចិត្តកាន់តែច្រើនក្នុងការបន្តទៅមុខទៀត "។

ទន្ទឹមនិងការបង្រៀនអក្សរ លោកគ្រូអ្នកគ្រូថែមទាំងណែនាំសិក្ខាកាមទាំងឡាយអំពីបំណិនជាក់ស្តែង មានដូចជាការគិតលេខដោយងាយស្រួលក្នុងការលក់ដូរ និងអានសម្គាល់ការប្រើប្រាស់ឱសថឬក៏សរសេរតួអក្សរងាយៗជាដើម។ បណ្តាមេ   រៀនទាំងនេះបានជួយមាមីងបងប្អូនអនុវត្តជាក់ស្តែងចូលក្នុងការរស់នៅ និងទទួលយកបាននូវអត្ថប្រយោជន៍ពីអក្ខរកម្ម។ 
អ្នកមីង Danh Thị Hương (អាយុ៥២ឆ្នាំ) នៅភូមិញ៉ាគូ ដែល    មានជំងឺមហារីកបំពង់ករយៈពេល២ខែហើយ គ្រប់ម៉ោងរៀន អ្នកមីងតែងមានមុខជានិច្ច អ្នកមីងមានប្រសាសន័ថា៖ ខ្ញុំមានបំណងចង់រៀនខ្លាំងណាស់ដើម្បីចេះអក្សរ តែដោយសារគ្មានលក្ខណៈបានរៀនទើបជីវភាពជួបលំបាក មិនដូចអ្នករាល់គ្នា។ នៅផ្ទះគ្រាន់តែលក់ដូរកំប៊ិចកំប៉ុក អាចគិតប្រាក់បាន តែគិត លេខបូក លេខងសងគឺមិនអាចគិតបាន។ អាស្រ័យបានរៀន ថ្នាក់នេះ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ឥឡូវចេះអក្សរ ខ្ញុំអរគុណលោកគ្រូអ្នកគ្រូក្រៃលែងណាស់ដែលបានជួយឱ្យយើងខ្ញុំចេះ    អក្សរ។

ថ្នាក់រៀនដ៏ពិសេសដែលបានបង្កើត គឺពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម និងការផ្លាស់ប្តូរគំនិតសម្រាប់បងប្អូនខ្មែរជាច្រើនរូបនៅឃុំក្វាច់ផឹមបាក។

"ថ្នាក់រៀនបំបាត់ការមិនចេះអក្សរនៅឃុំ Quách Phẩm Bắc គឺជាជំហានមួយដ៏សំខាន់ក្នុងដំណើរការលើកកម្ពស់ប្រជាបញ្ញា ជួយបងប្អូនជនរួមជាតិខ្មែរ និងប្រជាជនទាំងឡាយមានឱ    កាសស្តារជីវភាពរស់នៅ។ ទោះបីមានសិក្ខាកាមត្រឹម១២រូប តែនេះក៏ជាមនុស្សទាំង១២នាក់ដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូររាល់ថ្ងៃ    ដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹមឆ្ពោះទៅអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។ រយៈ ពេលខាងមុខ រដ្ឋអំណាចភូមិភាគសង្ឃឹមថានឹងបន្តពង្រីកថ្នាក់រៀននេះ ដើម្បីជួយបងប្អូនប្រជាជនដទៃជាច្រើនថែម    ទៀតលុងបំបាត់ការមិនចេះអក្សរ។ ពីព្រោះថា ការចេះអក្សរ    មិនត្រឹមជួយឱ្យមាមីងបងប្អូនចេះអាន ចេះសរសេរប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាកូនសោរសម្រាប់បើកឱកាសជួយមាមីងបងប្អូនលំនឹងឈានចូលប្រលោកក្នុងសង្គម ព្រមទាំងឈានឡើងក្នុង    ការរស់នៅទៀតផង” លោកស្រី ម៉ាយអៀងជីញ បានឱ្យដឹង បន្ថែមដូច្នេះ៕
                                       

 អត្ថបទនិងរូបថត៖ HOÀNG VŨ