ចំពោះបងប្អូនជនជាតិ Khmer Nam Bộ វត្តអារាមមិនត្រឹមតែជាទីកន្លែងសក្ការបូជាខាងសាសនាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជា "សាលារៀន" ដ៏ធំបំផុតនៃជីវិតមនុស្សទៀតផង។ តាមទំនៀមទម្លាប់ កូនប្រុសដល់ពេលពេញវ័យ និងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ខាងផ្លូវច្បាប់ នឹងផ្អាកការងារផ្លូវលោកជាបណ្តោះអាសន្ន ដើម្បីចូលវត្តបួសរៀន។ នេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាខ្នាតសម្រាប់វាស់ស្តង់ដារនៃបុរសម្នាក់ដែល "ពេញលក្ខណៈ"។
ពិធីបំបួស។
ខុសពីគំនិតថាជាការគេចវេះពីពិភពលោក ការបួសរយៈពេលខ្លី គឺជាដំណាក់កាលត្រៀមលក្ខណៈសម្បត្តិដើម្បីឈានចូលជីវិត។ ជីវិតមិនមែនចេះតែរាបស្មើទេ តែតែងតែលាក់កំបាំងនូវរលកខ្យល់ និងការប្រែប្រួល។ ហេតុដូច្នេះហើយ បរិយាកាសនៃការបួសរៀនជាមួយនឹងវិន័យដ៏តឹងរ៉ឹង គឺជាកន្លែងបណ្តុះបណ្តាលដ៏ល្អបំផុត។ នៅទីនេះ ព្រះសង្ឃវ័យក្មេងត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលនូវភាពអត់ធ្មត់ និងសមត្ថភាព ត្រៀមស្មារតីរឹងមាំដើម្បីប្រឈមមុខនឹងរាល់ឧបសគ្គនៃជីវិតគ្រហស្ថនៅពេលក្រោយ។ ក្នុងអំឡុងពេលគ្រងស្បង់ចីវរ ភារកិច្ចរបស់អ្នកបួសត្រូវបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់តាមរយៈកត្តាស្នូលចំនួន ៣ ដែលបង្កើតបានជាតម្លៃមនុស្សធម៌ដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃទំនៀមទម្លាប់នេះ។
ពិធីបង្វិលពពិល ឬហៅថាពិធីព័ន្ធនាគ។
ទីមួយ គឺកតញ្ញូតាធម៌៖ ទីអារាមដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ជួយឱ្យកូនប្រុសធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ ដើម្បីទទួលអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅនូវភាពទុក្ខលំបាករបស់ឪពុកម្តាយ ក្នុងគុណបំណាច់បង្កើតនិងចិញ្ចឹមបីបាច់។ ទាល់តែយល់ច្បាស់ពីការលំបាកនោះ ទើបកូនប្រុសអាចដឹងពីកាតព្វកិច្ច និងចេះសងគុណបានពេញលេញនៅថ្ងៃក្រោយ។
ទីពីរ គឺការបន្តវេន៖ អ្នកបួសត្រូវខិតខំសិក្សាចំណេះដឹងព្រះពុទ្ធសាសនាទក្ខិណានិកាយKhmer និងវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់ជនជាតិ Khmer។ ពួកគាត់ដើរតួនាទីជាអ្នកបន្តវេន ថែរក្សា "ព្រលឹង" របស់ដូនតា ដើម្បីផ្ទេរនូវប្រភពវប្បធម៌នោះទៅឱ្យជំនាន់ក្រោយ ធានាថាអត្តសញ្ញាណជាតិមិនបាត់បង់ឡើយ។
ធីដង្ហែនាគចូលវត្ត
ទីបី គឺភារកិច្ចជាពលរដ្ឋ៖ គោលបំណងចុងក្រោយនៃការបួសរៀន មិនត្រឹមតែដើម្បីហ្វឹកហាត់ខ្លួនក្នុងវត្តប៉ុណ្ណោះទេ តែដើម្បីពេលសឹកទៅវិញ ពួកគាត់នឹងក្លាយជាពលរដ្ឋល្អ។ អ្នកដែលបានឆ្លងកាត់ការបួសរៀន ត្រូវបានរំពឹងថានឹងរស់នៅជាគំរូ គោរពច្បាប់ រួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងការអភិវឌ្ឍភូមិស្រុក ជនជាតិ និងប្រទេសជាតិ។
អាស្រ័យដោយតម្លៃអប់រំជាក់ស្តែងទាំងនោះ ទំនៀមបួសរៀននៅតែបានជនជាតិ Khmer ថែរក្សាទុកដូចជាសម្បត្តិវប្បធម៌ដ៏មានតម្លៃ កណ្តាលចរន្តសម័យទំនើបសព្វថ្ងៃ។
Đờ Ni - Danh Điệp
