ក្នុងចំណោមការកើនឡើងនៃតម្លៃវត្ថុធាតុដើម សិប្បកម្មប្រពៃណីជាច្រើនកំពុងប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យនៃការផុតពូជ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី នៅឃុំ Khánh Hưng បងប្អូននារីជាច្រើននៅតែបន្តធ្វើការយ៉ាងឧស្សាហ៍ព្យាយាមជាមួយការចងអំបោសពីសរសៃដូង និងត្បាញស្មៅប្លុងដំរី ។ ពួកគេមិនត្រឹមតែថែរក្សាសិប្បកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធានាបាននូវជីវភាពរស់នៅរបស់ខ្លួនយ៉ាងរឹងមាំដោយសម្របខ្លួនទៅនឹងការប្រែប្រួលសេដ្ឋកិច្ចទៀតផង។
របរចងអំបោសសរសៃដូងចំណាយដើមទុនតិច អាចចំណាយកម្លាំងដើម្បីរកចំណូលបានក្លាយជាប្រភពចំណូលជាក់ស្តែង ជួយបងប្អូននារីនៅភូមិជូមៀលំនឹងជីវភាពចំពោះសម្ពាធនៃតម្លៃមុខទំនិញផ្សេងៗកំពុងកើនខ្ពស់។
មកកាន់ឃុំ Khánh Hưng ងាយស្រួលបានឃើញរូបភាពបងប្អូននារី និងស្ត្រីវ័យចំកំពុងធ្វើការយ៉ាងឧស្សាហ៍ព្យាយាមជាមួយសរសៃដូង និងស្មៅប្លុងដំរី។ ដោយឆ្លៀតយកប្រភពវត្ថុធាតុដើមដែលអាចរកបានយ៉ាងងាយស្រួលដូចជាធាងដូង ធាងស្លា ពួកគេបិតសម្រួចហើយចងជាអំបោសដោយដៃ តាមរយៈចំណាយកម្លាំងដើម្បីរកប្រាក់ចំណូល។ ដំណើរការនេះ ចមណាយតិច តែងាយស្រួលធ្វើ និងផ្តល់នូវប្រសិទ្ធភាពជាក់ស្តែង បង្កើតបានប្រភពប្រាក់ចំណូលនឹងនរទៀតផង។
ក្នុងវ័យ ៧០ ឆ្នាំ លោកយាយ Lê thị Mai នៅភូមិ Chủ Mía នៅតែប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះការធ្វើអំបោស។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ផលិតផលរាប់ពាន់ត្រូវបានផលិតដោយដៃរបស់គាត់។ សម្រាប់លោកយាយ វាមិនមែនគ្រាន់តែសម្រាប់ជីវភាពរស់នៅប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាសេចក្តីរីករាយ ជារបៀបរស់នៅប្រកបដោយភាពសកម្ម និងមិនចាំបាច់ពឹងផ្អែកលើកូនចៅរបស់គាត់ឡើយ។ អំបោសមួយៗមានតម្លៃប្រហែល ១៧ ពាន់ដុង តម្លៃមិនខ្ពស់ណាស់ណាទេ ប៉ុន្តែអាចផ្តល់ប្រាក់ចំណូលស្ថិរភាព ជួយផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារលោកយាយបានល្អប្រសើរជាង។
នៅ Khánh Hưng របរសិប្បកម្មត្បាញស្មៅប្លុងដំរីរបស់ភូមិ Liên Hoà កំពុងក្លាយជាប្រភពនៃការចិញ្ចឹមជីវិតក្នុងពេលទំនេរដៃផងដែរ។ បណ្តាផលិតផលដែលសម្រេចបាននីមួយៗមានតម្លៃប្រហែល ១៨ ពាន់ដុង។ ចំពោះលោកយាយ Võ Thị Chung វិញ (អាយុ ៧០ ឆ្នាំ) នេះគឺជាការងារដ៏សមរម្យមួយ។ ពេលដែលមានសុខភាពល្អ លោកយាយនឹងទទួលធ្វើ មួយថ្ងៃលោកយាយអាចធ្វើបានរាប់សិបផលិតផលផ្តល់ប្រាក់ចំណូលប្រមាណ ៦០០ ពាន់ដុងក្នុងមួយខែ។
ការអភិវឌ្ឍសិប្បកម្មនេះក៏ដោយសារតែតួនាទីភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរបស់បងស្រី Ngô Hồng Phấn ប្រធានសាខាសមាគមនារីនៅភូមិ Liên Hoà។ ជារៀងរាល់ខែ បងស្រីទទួលបានផលិតផលប្រហែល ២៥០-៣០០ ពីរោងចក្រមួយនៅទីក្រុង Cần Thơ ហើយចែកចាយវាទៅឱ្យសមាជិកសម្រាប់កែច្នៃ។ ដោយសារតែបែបនេះហើយ ទើបមានពលករចំនួន ៧ នាក់ក្នុងភូមិភាគមានការងារធ្វើនឹងនរ នឹងរកបានប្រាក់ចំណូលចាប់ពី ៥០០ ពាន់ដុងដល់ទៅជាង ២ លានដុងក្នុងមួយខែ។ ទោះបីជាមិនខ្ពស់ក៏ដោយ ប្រាក់ចំណូលមានស្ថិរភាពនេះអាចជួយកាត់បន្ថយសម្ពាធក្នុងបរិយាកាសនៃវិស័យសេដ្ឋកិច្ចដែលមានការប្រែប្រួលខុសប្រក្រតីបាន។
មិនត្រឹមបញ្ឈប់នៅត្រឹមទម្រង់ខ្នាតតូចប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងរួមចំណែកដល់ការលើកកម្ពស់សិប្បកម្មរបរប្រពៃណីទៀតផង។ នៅភូមិ Chủ Mía សហករណ៍ផលិតអំបោសដូង ដែលមានសមាជិក ១៧ នាក់ ផ្គត់ផ្គង់ផលិតផលរាប់ពាន់ប្រភេទទៅកាន់ទីផ្សារជាប្រចាំខែ បង្កើតប្រាក់ចំណូលចាប់ពី ៣-៤ លានដុងក្នុងម្នាក់ៗ។ កិច្ចសហការនេះបានជួយបងប្អូននារីជួយគ្នាទៅវិញទៅមកដើម្បីលើកកម្ពស់ជំនាញមុខរបរ និងស្វែងរកទីផ្សារ នាំផលិតផលឆ្លងផុតពីតំបន់ក្នុងស្រុក។
របរត្បាញសិប្បកម្មពីស្មៅប្លុងដំរីបានទាក់ទាញបងប្អូននារីយ៉ាងច្រើនកុះករនៅភូមិ Liên Hoà ចូលរួម។
ក្នុងនិន្នាការកើនឡើងនៃការប្រើប្រាស់បៃតងមួយថ្ងៃកាន់តែទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ បណ្តាផលិតផលពីសរសៃដូង ស្មៅប្លុងដំរីធម្មជាតិបរិស្ថាន ស្រែៗតែបែរជាមានអត្ថប្រយោជន៍ កំពុងទទួលបានការគាំជាសន្សឹមៗផងដែរ។ នេះក៏ជាឱកាសសម្រាប់សិប្បកម្មប្រពៃណីមានឱកាសបានរស់ឡើងវិញ ដើម្បីពង្រីកទីផ្សារ មិនតែប៉ុណ្ណោះថែមទាំងមានគោលបំណងឆ្ពោះទៅនៃការនាំចេញទៀតផង។
យោងតាមលោកស្រី Phan Cẩm Loan ប្រធានសមាគមសហព័ន្ធនារីឃុំ Khánh Hưng សព្វថ្ងៃសមាគមបានបន្តដំណើរការសហករណ៍ត្បាញចំនួន ៣ ក្លឹប និងបន្តលើកទឹកចិត្តដល់ការពង្រីកទម្រង់នេះ។ ការអភិវឌ្ឍក្លឹប និងក្រុមការងារមិនត្រឹមតែបង្កើតការងារធ្វើក្នុងស្រុកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជំរុញស្ត្រីជនបទឱ្យកែលម្អជីវិតរបស់ពួកគេយ៉ាងសកម្មផងដែរ។
តាមការជាក់ស្បែងបានឱ្យឃើញ របរចងអំបោសសរសៃដូង និងត្បាញស្មៅប្លុងដំរីថ្វីត្បិតតែមានភាពសាមញ្ញក៏ដោយ តែមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការលំនឹងជីវភាពគ្រួសារ ជាពិសេស នៅខណៈពេលដែលតម្លៃកើនឡើង។ ដោយមិនចាំបាច់មានដើមទុនច្រើន ងាយធ្វើ សមស្របជាមួយពលករនៅតាមភូមិស្រុក ជាពិសេសបងប្អូននារី និងស្រ្តីដែលមានវ័យជម្នះ នេះគឺជា “ទីបង្អែកដ៏ទន់ភ្លន់” ជួយគ្រួសារជាច្រើនឆ្លងកាត់លំបាកផងដែរ។ ប្រការដែលសំខាន់នោះ គឺជាសាក្សីសម្រាប់ការឧស្សាហ៍ព្យាយាម ភាពរឹងមាំ និងសមត្ថភាពអាចសម្របខ្លួនរបស់បងប្អូននារីឃុំខាញ់ហឹងនិយាយដោយឡែក និងនារីជនបទនិយាយរួមផងដែរ៕
Kiều Nương - Chiêu Vương
